Prowadzenie instalacji w maszynach do produkcji chleba

Prowadzenie instalacji w maszynach do produkcji chleba

Maszyny do produkcji chleba to czasem bardzo długie zespoły maszyn, które powinny być połączone siecią zasilająca i sterującą, które zazwyczaj instalowane są w odpowiednich rurkach instalacyjnych.

Przebieg mocowania jest następujący: odpowiednio wygiętą, odmierzoną, uciętą i zakończoną rurkę monter przykłada do ściany lub do podstaw uprzednio zamocowanych uchwytów. Pomocnik przytrzymuje rurkę wg wskazań montera, po czym monter za­kłada w odległości 1/3 oraz 2/3 długości rurki dwa uchwyty i mo­cuje je do uprzednio osadzonych kołków lub klocków drewnia­nych. Te dwa uchwyty wystarczają do utrzymania rurki na ścianie lub suficie. Następnie montuje się pozostałe brakujące uchwyty lub klamerki. Jeżeli rurki układa się na uchwytach uniwersalnych, to należy je tak wyregulować, aby rurka przyjęła na ścianie pra­widłowe położenie poziome lub pionowe.

r Mocowanie uchwytów (klamerek) w zależności od rodzaju za­stosowanych kołków lub klocków dokonuje się za pomocą wkrę­tów do drewna, wkrętów do metali lub nakrętek nakręcanych na osadzone w murze sworznie/’

Rozmieszczenie klamerek powinno być takie, żeby rurka wspie­rała się na klamerce lub krawędzi muru, a nie wisiała. Przy kilku równolegle prowadzonych rurkach instalacja elektryczna obliczona jest co najmniej na kilkanaście lat pra­cy, stąd potrzeba wymiany rurek jest bardzo rzadka i opłaca się stosować uchwyty zbiorcze, zamiast licznych uchwytów pojedynczych.

W instalacjach natynkowych, które równie mogą zasilać maszyny do produkcji chleba dopuszcza się stosowanie puszek zbiorczych dla różnych obwodów o takim samym napięciu i za­silanych z tego samego źródła prądu, np. w obwodach siłowych zasilających kilka blisko siebie położonych silników lub w pio­nach budynków, z których zasila się położone obok siebie miesz­kania, biura itp. Puszki zbiorcze mogą być wykonane z różnych materiałów izolacyjnych, np. winiduru, pertinaksu. Rozwiązania takie stosowane są powszechnie w instalacjach wykonywanych w rurach winidurowych lub stalowych.

Wciąganie przewodów i zakładanie osprzętu

Wciąganie przewodów w rurki jest identyczne dla wszystkich rodzajów instalacji rurkowych. Czynności przy wciąganiu są na­stępujące:

— wepchnięcie taśmy lub drutu stalowego w rurkę,

— rozwinięcie przewodów,

— przywiązanie przewodów do taśmy,

— natarcie przewodów talkiem,

— wciągnięcie przewodów w rurki,

— obcięcie przewodów.

Długość produkowanych taśm stalowych wynosi 10 i 20 m. W celu łatwiejszego przepychania taśmy przez rurki wyposażona jest ona w zakończenie w kształcie kulki. Często zamiast taśmy stalowej używa się drutu stalowego półsprężynowego mosiądzo­wanego, o średnicy 1,5 mm. Na początku drutu wykonuje się wów­czas oczko za pomocą kleszczy.

Aby zapobiec powstawaniu pętli przy rozwijaniu przewodów, należy:

— przy krążkach do około 10 kg umocować początek przewodu do haka, klamki itp., przełożyć ręce przez otwór krążka i obra­cając krążkiem w odpowiednim kierunku cofać się.

Uchwyty zbiorcze, które przy użyciu dwóch wkrętów przytrzymywać mogą dużą liczbę rurek.

Ujemną cechą uchwytów zbiorczych jest pewna trudność przy wymianie pojedynczej uszkodzonej rurki, gdyż odkręcony uchwyt powoduje zwolnienie wszystkich rurek.

– przy krążkach o wadze 10-r-25 kg można przywiązać początek przewodu jak poprzednio, a następnie toczyć krążek po podło­dze, przytrzymując dłońmi tak, aby zwoje krążka nie rozsypy­wały się,

— przy ciężkich krążkach wygodnie jest stosować obrotnicę (ko­łowrotek) , na który nasadza się krążek prze­wodu.


Ocena: 5/5 (1 głosów)  


Szczegóły wpisu:


Odwiedziny botów:
  • googlebot: 46 (ostatnio: 09.12.2020 03:54:42)
  • yahoo: 3 (ostatnio: 08.06.2016 09:22:44)

Podlinkuj wpis:
This entry was posted in unimak Żywność and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz